Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò, ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, cinsel ve psikolojik işkenceye maruz bırakırlar. Film, bu korkunç ritüelleri soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, şiddeti estetize etmekten özenle kaçınır. Sabit ve uzun planlar, izleyiciyi rahatsız edici gerçeklikle yüzleşmeye zorlar. Oyuncu performansları (Paolo Bonacelli, Giorgio Cataldi, Umberto Paolo Quintaville ve Aldo Valletti başlıca libertinleri canlandırır) kasıtlı olarak teatral ve soğuktur; bu da faşizmin bürokratik ve duygusuz doğasını vurgular. Kurbanların çoğu profesyonel olmayan oyuncular arasından seçilmiş, bu da sahnelerdeki savunmasızlık hissini güçlendirmiştir.

'Salò' basit bir şiddet filmi değil, iktidar, itaat, tüketim toplumu ve faşizmin estetiği üzerine sert bir politik alegoridir. Pasolini, Marquis de Sade'ın felsefesini 20. yüzyıl faşizmi ve tüketici kapitalizmi bağlamına taşıyarak, iktidarın nasıl mutlak bir yozlaşma aracına dönüşebileceğini gösterir. Film, izleyiciyi rahatsız etmek ve sorgulatmak için tasarlanmıştır; eğlence amaçlı bir deneyim sunmaz.

Bu nedenle izlenmelidir, çünkü sinemanın sınırlarını zorlayan, seyirciyi pasif konumundan çıkarmaya çalışan ve tarihin karanlık yüzüne cesurca bakan nadir yapımlardandır. Görsel dili ve politik mesajıyla, özellikle sanat sineması, tarih ve felsefe ile ilgilenenler için vazgeçilmez bir çalışmadır. Ancak, aşırı şiddet ve rahatsız edici temalar içerdiği için izleyici duyarlılıkla yaklaşmalıdır.