Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, sıradan komedi filmlerinin çok ötesine geçen, görsel bir şölendir. Film, sevimli ve sakar Mösyö Hulot'nun, cam ve çelikten oluşan ultra-modern bir Paris'te kayboluşunu ve bir grup Amerikalı turistle kesişen yollarını anlatır. Olay örgüsü, henüz tamamlanmamış, kaotik bir gece kulübü/restoranın açılış gecesine doğru ilerlerken, Tati izleyiciyi mimarinin ve teknolojinin insan ilişkileri üzerindeki etkisine dair derin ve komik bir yolculuğa çıkarır.

Tati, yalnızca başrolde oynamakla kalmaz, aynı zamanda filmin yönetmeni ve vizyoneridir. Oyunculuk, minimal diyaloglarla desteklenen fiziksel komedi ve mimikler üzerine kuruludur. Hulot karakteri, bu sterilden dünyada kaybolmuş, naif bir figür olarak parlar. Geniş kadrajlar ve derinlemesine kurgulanmış sahneler, izleyicinin her detayı keşfetmesine olanak tanır; her izleyişte yeni bir şaka veya gözden kaçmış bir ayrıntı fark edilir.

Playtime izlenmeli çünkü sinema tarihinde benzersiz bir yere sahiptir. Modernite, tüketim kültürü ve yabancılaşma üzerine keskin ancak sevecen bir eleştiri sunar. 70mm formatında çekilen görüntüleri ve devasa setleriyle teknik bir harikadır. Mizahı, yüksek tempolu veya sözel değil, sabırla inşa edilmiş, evrensel ve zamansızdır. Bu film, sadece gülmek için değil, çağdaş dünyaya dair düşünmek ve Tati'nin dehasını deneyimlemek için mutlaka görülmesi gereken bir klasiktir.